Μετά από λίγα χρόνια, τον είχα βγάλει βόλτα-ελεύθερο για να το ευχαριστηθεί ! Κι εκεί που ανέβηκε σε ένα λοφίσκο και εγώ περίμενα να κατέβει, αργούσε κ δεν εμφανιζόταν πουθενά όσο κι αν φώναζα τ'όνομά του!! Έσπευσα σε ενισχύσεις: τηλέφωνο στον αδερφό να ψάξει κοντά στο σπίτι όσο εγώ θα περίμενα στο πάρκο όπου τον είχα πάει αρχικά.. και ναι όντως "το παιδί μου" είχε γυρίσει σπίτι όπου τον υποδέχτηκε ο αδερφός μου(ο οποίος είχε κατααγχωθεί κ μόνο στην ιδέα ότι μπορεί να έχασα το σκύλο!!!)!
Η άλλη φορά, ήταν ενώ ήμουν μαζί με το αγόρι μου που δεν κοιτούσα πού είναι και τι κάνει ο σκύλος που τριγυρνούσε παραδίπλα μας ελεύθερος πάντα, ώσπου αντιληφθήκαμε ότι κάπου μακρύτερα είχε φύγει μόνος του..! Πάλι άγχος κι αγωνία! Πάλι ψάξιμο κ φωνές στα τριγύρω στενά.. ενίσχυση αυτή τη φορά η μαμά! Η οποία τον βρήκε κάπου στη μέση της διαδρομής σπίτι-πάρκο, τον φώναξε κ αυτός έτρεξε στην αγκαλιά της! Δεν ήταν η τρίτη και φαρμακερή όμως...!
Λίγους μόλις μήνες αργότερα, πάλι βόλτα, πάλι βραδινή,πάλι μαζί με το αγόρι μου για παρέα-νέα κι ερωτευμένα παιδιά, ώσπου να δώσουμε ένα παθιασμένο φιλί ο σκύλος πάλι άφαντος! Έλειπε όμως και η σκυλίτσα που έτρεχαν πέρα δώθε για ώρα πριν!! Να σου πάλι περπάτημα, τρέξιμο, φωνές... τηλέφωνο στη μαμά... ψάξιμο με και χωρίς αμάξι...έφτασε 3 και τίποτα πουθενά! Επιστρέψαμε σπίτι.. περιττό νομίζω να αναφερθώ στο καρδιοχτύπι μου, τις τύψεις μου και τα δάκρυα που έτρεχαν σαν καταρράχτες! Λυγμοί κ πόνος! Έπεσα για ύπνο με κλάματα, αφού πρώτα είχα ενημερώσει φίλους κ είχα ανεβάσει φωτογραφίες με κάθε τρόπο στο ίντερνετ..μέχρι κ την αστυνομία είχαμε ενημερώσει σε περίπτωση που τον δουν!!!! Ξύπνησα επίσης με δάκρυα στα μάτια που συνέχισαν να τρέχουν στη συνειδητοποίηση πως δεν ήταν ένας εφιάλτης... Έψαξα αμέσως για νέα κ ένας φίλος είχε δει ενα σκύλο που έμοιαζε στο δικό μου δεμένο και ματωμένο σε ένα μαγαζί!! Περιττό να πω πως σε χρόνο dt ήμουν ντυμένη κ κατέβαινα με το ασανσέρ(ανελκυστήρα για να μιλάμε ελληνικά ;Ρ)! Κι εκεί που άνοιγα την εξώπορτα της πολυκατοικίας μέσα στα δάκρυα και το άγχος... εκεί μπροστά με περίμενε ο αγαπημένος μου σκύλος, φανερά αγχωμένος και ο ίδιος-μπορεί να πέρασε ωραία με την παρέα του το βράδυ, όμως για ένα "σκυλο-σπιτόγατο" όπως ο δικός μου θα ήταν μια περιπέτεια όχι απαραίτητα ευχάριστη ή εύκολη!! Φυσικά τον αγκάλιαζα και τον χάιδευα με δάκρυα χαράς πλέον και ανακουφισμένη που επέστρεψε :)
Ακόμη και σήμερα συνεχίζω να τον αφήνω ελεύθερο στη βόλτα του για να το ευχαριστιέται κι ο ίδιος, όμως εγώ ξέρω πόσο γρήγορα χτυπάει η καρδιά μου όταν δεν τον έχω στο οπτικό μου πεδίο! Παρόλα αυτά όταν τον φωνάξω έρχεται τρέχοντας δίπλα μου κ μάλιστα όταν δεν με βλέπει κι αυτός ψάχνει με βλέμμα αγωνίας τριγύρω να με βρει ♥
Μπορεί να είναι ο σκύλος μου, αλλά μάλλον είμαι κι εγώ γι'αυτόν ο άνθρωπός του!
Η ανάρτηση αυτή όμως δεν έγινε για να σας πω πόσο αγαπάω-λατρεύω το σκύλο μου ή για το ότι ο σκύλος είναι ο πιο πιστός μας φίλος! Έχει να κάνει με το ότι στην πράξη κάπως έτσι είναι και οι σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους... κάποιος που σ'αγαπάει θα μείνει δίπλα σου, θα νοιαστεί για το αν είσαι εσύ δίπλα του κ αν φύγει θα γυρίσει! Αν δεν θέλει όμως, δεν πα να κλαις κ να οδύρεσαι, να πονάς... δε θα γυρίσει! Κι αν το θες έτσι είναι και εγωιστικό... να είναι εκεί επειδή εσύ φοβάσαι να μην τον χάσεις?! (Δεν είχε κι άδικο τότε ο παππούς: "Ας φύγει αν θέλει! Άστον!") Γι'αυτό και δεν συμφωνώ με την ατάκα "το σκυλάκι του/της"... το σκυλάκι έρχεται αν κ όταν το θέλει κι ας το τραβάς εσύ απ'το λουρί...
Ακόμη και σήμερα συνεχίζω να τον αφήνω ελεύθερο στη βόλτα του για να το ευχαριστιέται κι ο ίδιος, όμως εγώ ξέρω πόσο γρήγορα χτυπάει η καρδιά μου όταν δεν τον έχω στο οπτικό μου πεδίο! Παρόλα αυτά όταν τον φωνάξω έρχεται τρέχοντας δίπλα μου κ μάλιστα όταν δεν με βλέπει κι αυτός ψάχνει με βλέμμα αγωνίας τριγύρω να με βρει ♥
Μπορεί να είναι ο σκύλος μου, αλλά μάλλον είμαι κι εγώ γι'αυτόν ο άνθρωπός του!
Η ανάρτηση αυτή όμως δεν έγινε για να σας πω πόσο αγαπάω-λατρεύω το σκύλο μου ή για το ότι ο σκύλος είναι ο πιο πιστός μας φίλος! Έχει να κάνει με το ότι στην πράξη κάπως έτσι είναι και οι σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους... κάποιος που σ'αγαπάει θα μείνει δίπλα σου, θα νοιαστεί για το αν είσαι εσύ δίπλα του κ αν φύγει θα γυρίσει! Αν δεν θέλει όμως, δεν πα να κλαις κ να οδύρεσαι, να πονάς... δε θα γυρίσει! Κι αν το θες έτσι είναι και εγωιστικό... να είναι εκεί επειδή εσύ φοβάσαι να μην τον χάσεις?! (Δεν είχε κι άδικο τότε ο παππούς: "Ας φύγει αν θέλει! Άστον!") Γι'αυτό και δεν συμφωνώ με την ατάκα "το σκυλάκι του/της"... το σκυλάκι έρχεται αν κ όταν το θέλει κι ας το τραβάς εσύ απ'το λουρί...
Τι κι αν είναι ο σκύλος σου? Αυτό που μετράει είναι να είσαι εσύ ο άνθρωπός του.
